چگونه با فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی برخورد کنیم؟

در این مقاله به نحوه‌ی برخورد با شخصیت مرزی می‌پردازیم، بنابراین اگر از اعضای خانواده یا دوستان شما درگیر این اختلال هستند توصیه می‌کنیم با ما همراه شوید. اما قبل از آن لازم است کلیاتی را درباره اختلال شخصیت مرزی بدانید، حتی ممکن است سوال شده باشد که چرا اختلال مرزی جزئی از اختلالات شخصیت است؟

در ادامه سعی شده تا به این سوالات پاسخ داده شود. مبتلایان به این اختلال چالش‌هایی خواهند داشت که مطمئنا حضور یک دوست یا عضو خانواده‌ی آگاه به آنها برای عبور از آن چالش‌ها کمک شایانی می‌کند. چگونگی رفتار شما با شخص مبتلا می‌تواند تایین کننده باشد.

اختلال شخصیت مرزی چیست؟

اگر بخواهیم وجه تمایز اختلالات شخصیت را از اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب بیان کنیم، این است که مبتلایان اختلالات شخصیت از زمانی که خود را می‌شناسند الگوهای رفتار خاص این اختلال را داشته یا حداقل رگه‌هایی از نشانه‌ها در رفتار آنها مشاهده می‌شده است.

در مقابل، این مورد کمتر در اختلالاتی مانند افسردگی و اضطراب رخ می‌دهد، شخصی که مبتلا به افسردگی است دوره‌ای از زندگی خود را درگیر چنین اختلالی می‌باشد که مدت زمان آن از دو هفته تا چند سال متغیر است و یا شخصی که دچار اضطراب اجتماعی است زمانی که خود را در معرض ارزیابی توسط دیگران می‌یابد دچار اضطراب شدید می‌شود. نشانه‌های اختلالات شخصیت محدود به یک دوره‌ی زمانی خاص یا موقعیت‌های مشخص نمی‌باشد بلکه وارد شخصیت فرد شده و فراگیرتر هستند.

نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی

تنها یک متخصص سلامت روان می‌تواند تشخیص گذاری کند بنابراین از برچسب زدن به افراد خودداری کنید. نشانه‌هایی که در افراد مبتلا به این اختلال دیده می‌شوند عبارتند از:

• ترس شدید از طرد شدن، جدایی، رها شدن.
• الگوی روابط میان فردی بی‌ثبات و شدید که با نوسان بین دو حد افراطی و آرمانی کردن و کوچک شمردن مشخص می‌شود.
• تکانش‌گری حداقل در دو زمینه که به صورت بالقوه به خود صدمه می‌زند. (مثل ول‌خرجی، آمیزش جنسی، سوءمصرف مواد، رانندگی بی‌پروا، پرخوری)
• رفتار، ژست‌ها، تهدیدهای خودکشی‌گرا یا رفتار جرح خویشتن مکرر.
• مشکلاتی در همدلی با دیگران.
• بی‌ثباتی عاطفی ناشی از واکنش‌پذیری محسوس خلق (ملال دوره‌ای شدید، تحریک پذیری، یا اضطراب که معمولاً چند ساعت طول می‌کشد)
• خشم نامناسب و شدید یا مشکل کنترل خشم.

رفتار با بیمار اختلال مرزی

واضح است که اگر از عزیزان‌ شما مبتلا به اختلال شخصیت مرزی (BPD) باشد، می‌تواند زندگی شما هم تحت تاثیر قرار دهد در این زمان لازم است راهکارهای مناسبی برای رویارویی با چالش‌ها داشته باشید تا شما و عزیزتان با کمترین آسیب از این اختلال عبور کنید. آگاهی شما از این اختلال می‌تواند مسیر درمان را هموارتر کند.

چطور محیط خانه را سازمان‌دهی کنیم؟

فضای خانه‌ای که آرام است برای مبتلایان مرزی بسیار مفید می‌باشد. تمام اعضای خانواده، دوستان، و شریک عاطفی مبتلایان شخصیت مرزی باید بدانند که هنگام بروز بحران در آنها، دربارۀ مسائل و مشکلات مهم با یکدیگر بحث و مشاجره نکنند.

همچنین مهم است که موضوع اصلی تمام مکالمات‌ اختلال آنها نباشد. از طرف دیگر، بهتر است تاکید یا تحسین بیش از حد بر روی پیشرفت آنها در بهبودی نکنید، اگر بیش از حد باشد ممکن است فرد شروع کند به آسیب رساندن به خود.

مبتلایان اختلال شخصیت مرزی لازم است فرصت صحبت درباره‌ علایق و افکار خود را داشته باشند؛ ایده خوبی است که در مورد اخبار، رویداد‌های خانوادگی و اوقات فراغت‌شان نیز با دیگران گفتگو کنند.

حتما بخوانید : معرفی و بررسی کامل طرحواره درمانی

وقت بگذارید و چندین مرتبه در هفته برای خوردن شام دور هم جمع شوید، به جک‌های خنده‌دار بخندید و خوش بگذرانید.

هر چه مبتلایان مرزی حس کنند کمتر اختلال‌شان مرکز توجه است، بیشتر فرصت پیدا می‌کنند تا به جنبه‌های دیگر خود دست یابند.

اگر تهدید کردند که به خود آسیب می‌زنند چه کنیم؟

اگر مبتلایان اختلال مرزی شروع کنند به تهدید کردن که به خود آسیب می‌زنند، پس شرایط بحرانی در حال تشدید شدن است. گاهی نشانه‌های آسیب به خود خیلی آشکار نیستند، مانند خراشیدن پوست، کمتر غذا خوردن، از ته کوتاه کردن موی سر (شیو)، یا انزوای اجتماعی. چنین اعمالی نشان دهنده‌ی ناتوانی فرد در ابراز احساسات خود به شکل کلامی است.

تشخیص زودهنگام نشانه‌ها می‌تواند به جلوگیری از شدت یافتن یک بحران احساسی کمک کند.

بدانید که شما با پرسیدن درباره‌ی خودکشی از کسی ایده انجام چنین کارهایی را در سرشان نمی‌اندازید. اتفاقا برعکس، فرد را دعوت می‌کنید تا در مورد احساسات‌اش صحبت کند و متوجه می‌شوید آیا نیاز به مداخله متخصصین هست یا نه.

تمام تهدید کردن‌ها به خودکشی باید جدی گرفته شود. حتی اگر رفتارهای‌شان به خاطر جلب توجه باشد، باز هم می‌تواند منجر به آسیب جدی یا مرگ شود.

چگونه می‌توانیم در زمان بحران، ارتباط کارآمدی با آنها برقرار کنیم؟

وقتی آنها واکنش‌پذیر می‌شوند، ممکن است به شما توهین یا درباره‌تان بد قضاوت کنند. واکنش طبیعی شما این است که حالت تدافعی به خود می‌گیرید و به همان میزان عصبانی می‌شوید.

شما باید به خود یادآوری کنید که فرد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی برایش سخت است، خودش را جای دیگران بگذارد و از منظر آنها به موقعیت بنگرد. مبتلایان مرزی در تشخیص مشکل کوچک از یک فاجعه و مصیبت مشکل دارند.

در زمان تحریک پذیری‌شان، با حوصله وقت بگذارید و بدون نشانه رفتن ضعف‌های‌شان در دعوا، به آنها گوش دهید. سعی کنید حرف‌های آنها را به خود نگیرید و شخصی‌سازی نکنید.

اگر شخص مبتلا به اختلال مرزی اشتباه‌تان یا کاری که می‌توانستید بهتر انجام دهید را مطرح کرد، عذرخواهی کنید و راهی را پیشنهاد دهید که می‌تواند در آینده از انجام دوباره اشتباه‌تان جلوگیری کند. اگر اشخاص حس کنند دارند شنیده می‌شوند، حالت بحران به احتمال کمتری شدت می‌یابد.

اگر تعارض و بحث به جایی رسید که مبتلای اختلال مرزی به شدت خشمگین و پرخاشگر شد و شروع کرد به تهدید کردن‌تان، بهترین کار این است صحنه‌ را ترک کنید و ادامه‌ی بحث را زمانی که آرام‌تر هستند از سر بگیرید.

حتما بخوانید : زندگی با همسر عصبی / بداخلاق

آیا اختلال شخصیت مرزی بهبود می‌یابد؟

برخلاف بیماری‌های جسمانی، معنای بهبودی در سلامت روان متفاوت است. در اینجا بهبودی به معنای از بین رفتن و حذف تمام نشانه‌ها، کاهش نیاز کمک گرفتن از متخصصین، و عملکردی برابر با شخص فاقد این اختلالات نیست.

بهبودی برای اختلال شخصیت مرزی بدین شکل است که تهدیدهای شخص برای آسیب زدن به خود کاهش می‌یابد، تعداد دفعات طغیان‌های عاطفی کم می‌شود و شدت تحریک پذیری تقلیل می‌یابد. با کمک گرفتن از متخصصین حالت‌های بحران‌شان به سرعت حل می‌شود و شما احساس آمادگی بیشتری برای مدیریت موقعیت می‌کنید.

به مرور، فرد مبتلا احساس انگیزه بیشتری برای برداشتن قدم‌های کوچک اما استوار می‌کند تا به زندگی سالم‌تری دست یابد.

روان‌شناسان کلینیک چمان مشتاقانه آماده کمک رسانی به شما و عزیزان‌تان هستند.

 

این نوشته ترجمه‌ای بود از این مقاله .
همچنین از کتاب آسیب شناسی روانی جلد ۲/ نویسندگان: جیمز بوچر+ جیل هولی+ سوزان مینکا/ مترجم: یحیی سیدمحمدی برای غنی‌تر شدن متن نیز استفاده شده است.